سیاه است

دفترم

از مشق یاد تو

پ.ن: پست قبل و این پست یه جورایی یکی هستند نمی دونم کدومش قابل قبول تره..

میان مشق سیاه من

پیدای پیدایی

یار..

آب قند علاج مرا نمیکند

سرگیجه ام

از پریشانیست

شاد خواهم شد

روزی

که غم تمام شود

غم

دانه دانه

می افتد  روی صورتم

شور است

طعم نبودنت

تقدیم به یار مهربانم

دیگر نمی نویسم

جا ندارد

تن کاغذ من

 پ.ن: البته من مینویسم... کاغذ جا نداره...وبلاگ که داره

دست و پا نمی زند

مرده است

 آب..

خش خش خیزران

مثل برگ پائیزی

ترد و خونین

دلم..

میرمد

خواب .

دیوانه ای درونم

هلهله می کند

خیرگی را نگاه میکنم

یاد،

مرا برده است از...

دوست داشتن

زیباست

حتی اگر..

سهراب مرده باشد !!

 به  ف . ص