پرسیدم کرا دوستتر میداری..؟؟؟

        سکوت کردی..

         تردید در صدایت موج زد...

         و من..بد ترین جواب دنیا را شنیدم!

 

 

 

 تجمع ناخوشی های تصعید شده...

خمیدگی های بی قامت

نگاه دوخته بر زمین..

....فریاد های محبوس

آ..................ه

سرم سنگین است.

وای..

کامم تلخ

گوییا

تبدارم!!!!

 

 

 

برگریزان است...

باز باد می وزد..

کوچه پریشانی را تجربه می کند..

پنجره ها را ببندید

وزش خزان، خلوت عطرآگین مرا مشوش می کند..

 

 

 

ساعت حدودای ۴ بامداده ...و من نمی تونم بخوابم!!  وقتی به چیزی فکر می کنم خوابم نمی بره... یکی نیست بگه مریضی؟؟؟ خب بله... امراض گوناگونی دارم... از جمله همین.. حالت تنوع هم دارم..روم به دیوار.. سردمه.. قلبم تند میزنه.. و...و...و.... اینها هم باقی مشکلات بودند که برای حفظ عادت شما دوستان و موجب مرض نشدن ،...  سانسورشون کردم !

شما اگه جای من بودید چی کار میکردید؟...راهکارهای فرح بخش بدید لطفا... کتاب نمیخونم..فیلم هم نمیبینم...... (نصف شبها...البته..)

 

اینها کیستند...؟؟؟

که تابوت خاطرات مرا جابجا می کنند..

و بر مزار من گلهای مریم سپید می گذارند..!!!

من گمان میکردم که به وسعت یک گورستان در شب تنهام..

ولی... اندازه تنهاییم را گویا رقم زده اند..

پیشاپیش!!

به شوق رهایی از قفس زیستم  ...  هزار سال پر درد  !!

مگر سنگینی خاک و سنگ مرا در این انزوای حقیر نگه دارد..

...یادم نبود..

اینها تنها خاطرات مرا بخاک سپرده اند..

 

 

 

چه کسی آه کشید؟!

چه ساده خاموش میشود..شعله امید..

راه تاریک است

بیم ، همسفر!!

دری گشوده نیست

پای آزار بر پا...!!

ناگزیر از رفتن...اما..منم

کورکورانه می خوانمت..

بر این دفتر پر نشیب

اما

تنها نامی که نیست،

 وصل است !

 

 

دعا که می خواندی،

در دستهایت لانه کردم...

چندی ذکر بگو..

 

 

پ ن : سلام دوستان.. کم کاری منو ببخشید...سفر بودم..

پ ن ۲: مرغک دل..خیلی از سلامت برگشتنت خوشحالم دوست عزیز..

 

ای اجل از قید زندان غمم آزاد کن                                  سعی دارد محنت هجران ..تو هم امداد کن

                                                                                                 

                                                                                                               (وحشی بافقی)

 

غم به چشمهایت رنگ داده است..

کبودی نگاهت آدمی را می هراساند

بیهوده آه مکش

خرما بر نخیل است!!!

 

 

بر پاره کاغذی دو سه مدی توان کشید                          دشنام و هر چه هست غرض یادگار توست

تو بی وفا چه باز فراموش پیشه ای                             بیچاره آن اسیر که امیدوار توست..............

                         

                                                                                            (وحشی بافقی)

 

 

در نمناکی نگاه مهربانت غرق میشوم..

دستهایت..بوی رنج می دهد

پاره پاره است قلبم از سودای تو..

هر پاره نام ترا می تپد

آغوشت امن ترین لا نه است...

برای پرندگان سرکش دیوانه..

صدایت

دل انگیز ترین آوایی که می شناسم..

وقتی می ایی

بوی نور می آید..

صدای خوشبختی..

خانه کورست وقتی نمی خندی..

دل آشفته

جان سرکنده..

ابری از عطوفتی

بی دریغ از باریدن..

و من عطش سرخ بیابانم..

خشک و سوزان..

تا همیشه با من بمان..

تشنگی مرا بی تو خواهد سوزاند..

 

 

 

 

باز دستی بر پیشانی..

امید رنگ باخته است...

این تخته سنگ عبوس.. جابجا نشدنی است !

رهایش کن..

مرا نیز !